ΜΑΡΑΣΙΑ ΕΒΡΟΥ

Κυριακή 9 Μαΐου 2010

Τόποι όπου μένουν Μαρασιώτες : Φιλιππούπολη

Φιλιππούπολη - Πλόβντιφ

Η Φιλιππούπολη ή Πλόβντιβ είναι πόλη της Βουλγαρίας και πρωτεύουσα της αντίστοιχης Περιφέρειας . Έχει πληθυσμό 376.785 κατοίκους (απογραφή του 2004) και είναι η δεύτερη πόλη της χώρας, μετά την πρωτεύουσα Σόφια .

Η πόλη είναι χτισμένη στις δύο όχθες της Μαρίτσας ( Έβρος ) και συνδέεται με αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας (127 χιλιόμετρα) με τη Σόφια. Ο πληθυσμός της είναι κατεξοχήν Βουλγαρικός αλλά ζουν και μειονοτικοί πληθυσμοί : Τσιγγάνοι , Έλληνες , Τούρκοι , Εβραίοι και Αρμένιοι .

Η Φιλιππούπολη έχει αδελφοποιηθεί με τη Θεσσαλονίκη καθώς και με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Η Φιλιππούπολη διαθέτει ιστορία 6.000 ετών, αρχαιότερη από αυτήν της Αθήνας ή της Ρώμης . Είναι μια από τις αρχαιότερες κατοικήσιμες Ευρωπαϊκές πόλεις . Γνωστή αρχικά ως Θρακική πόλη με το όνομα Ευμολπιάδα καταλήφθηκε το 342 π.Χ. από τον Φίλιππο Β` που την μετονόμασε σε Φιλιππούπολις. Ξαναέγινε ανεξάρτητη ως Πουλπουδέβα - που είναι μετάφραση του "Φιλιππούπολις" (θρακ. "δεβα" = πόλη), έως την ενσωμάτωσή της στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οπότε και ονομάστηκε Τριμόντιον (λατινικά : Trimontium), που σημαίνει Πόλη των Τριών Λόφων, από τους τρεις λόφους πάνω στους οποίους ήταν αρχικά χτισμένη και κατέστη πρωτεύουσα της επαρχίας της Θράκης .

Τον 6ο αιώνα καταλήφθηκε από Σλάβους με την ονομασία Πουλντίν (φωνητική παράφραση του Πουλπουντέβα) και από τους Βούλγαρους το 815 . Το όνομα Πλόβντιφ πρωτοεμφανίζεται το15ο αιώνα .

Το 1364 κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Κάτω από Οθωμανική κυριαρχία υπήρξε σημαντικό κέντρο του Βουλγαρικού εθνικιστικού κινήματος.

Απελευθερώθηκε το 1878 μετά τη Μάχη του Πλόβντιφ αλλά δεν ενώθηκε με το νεοσύστατο Πριγκηπάτο της Βουλγαρίας. Αντίθετα , αποτέλεσε την πρωτεύουσα της αυτονομημένης Επαρχίας της Ανατολικής Ρωμυλίας , μέχρι την τελική ένωση της περιοχής με την Βουλγαρία το1885 .

Βρίσκεται στο κέντρο μια σημαντικής γεωργικής περιοχής και κατά συνέπεια η επεξεργασία και η μεταποίηση τροφών αποτελεί την σημαντικότερη βιομηχανία της. Η πόλη κατασκευάζει επίσης μηχανήματα και παράγει υφάσματα και χημικά.

Αξιοθέατα της Φιλιππούπολης είναι Η Παλιά Πόλη , το αρχαίο θέατρο , το Ρωμαϊκό στάδιο , η Ρωμαϊκή αγορά , το Ρωμαϊκό υδραγωγείο , η αρχαία Συναγωγή , η εκκλησία των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης , το Ντζουμαγιά Τζαμί , τα τουρκικά λουτρά , η εκκλησία της Παρθένου Μαρίας , η εκκλησία της αγίας Μαρίνας ( πρώην ελληνική Μητρόπολη ) , ο κήπος του Τσάρου Συμεών . η Διεθνής Έκθεση , η Καθολική Εκκλησία .

Είναι πολύ σημαντικό πολιτιστικό κέντρο .Ο πρώτος επαγγελματικός θεατρικός θίασος της Βουλγαρίας ιδρύθηκε στη Φιλιππούπολη το 1881 . Ονομαστά είναι το Θέατρο Μαριονέτας , η Όπερα του Πλόβντιφ , η Φιλαρμονική με την οποία συνεργάστηκαν διάσημοι μουσικοί , όπως ο Σοστακόβιτς , ο Ρίχτερ , ο Ροστροπόβιτς .

Το 1855 ιδρύθηκε στη Φιλιππούπολη ο πρώτος βουλγαρικός εκδοτικός οίκος . Η Εθνική Βιβλιοθήκη Ιβάν Βαζώφ ήταν η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε στη Βουλγαρία ( 1879 ) . Σήμερα περιλαμβάνει πάνω από 1,5 εκατομμύρια βιβλία .

Η Φιλιππούπολη , ακόμα από το Μεσαίωνα , έχει μεγάλη παράδοση στη ζωγραφική . Σήμερα η πόλη έχει 30 αίθουσες Τέχνης ( γκαλερί ) και η Πινακοθήκη της είναι παγκόσμια γνωστή .

Έχει 6 πανεπιστήμια και πολυάριθμα δημόσια και ιδιωτικά κολλέγια , καθώς και παραρτήματα άλλων πανεπιστημίων .

Η Φιλιππούπολη είναι σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος . Από αυτήν ή δίπλα από αυτήν περνούν σημαντικοί πανευρωπαικοί οδικοί άξονες . Έχει 3 σιδηροδρομικούς σταθμούς και αεροδρόμιο .

Σάββατο 24 Απριλίου 2010

Σιδηροδρομική γραμμή μέσω Καραγάτς

Σιδηροδρομική γραμμή Πύθιο - Καραγάτς - Μαράσια - Βουλγαρία

Μέχρι το 1976 , η σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινούπολη-Αδριανούπολη-Φιλιππούπολη-Σόφια περνούσε από το ελληνικό έδαφος . Έμπαινε στην Ελλάδα στο Πύθιο , μετά τη Νέα Βύσσα έμπαινε στην Τουρκία ( στη ζώνη του Καραγάτς ) ξαναέμπαινε στην Ελλάδα ( Μαράσια ) και μετά το Ορμένιο έμπαινε στη Βουλγαρία ( Σβίλενγκραντ ) .

Μετά την κρίση και την εισβολή στην Κύπρο , λόγω της έντασης των σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας , οι Έλληνες έκαναν δική τους γραμμή ( Βύσσα-Καστανιές – Μαράσια ) , παρακάμπτοντας τη ζώνη του Καραγάτς , και οι Τούρκοι δική τους γραμμή ( Ουζούν Κιοπρού - Αδριανούπολη – Σβίλενγκραντ ) .

Με ποιο καθεστώς λειτουργούσε η γραμμή που περνούσε από το τουρκικό έδαφος ( Καραγάτς ) ;

" Σύμφωνα με το άρθρο 107 της Συνθήκης της Λωζάννης , έγινε μια επιτροπή που αποτελούνταν από ένα πρόεδρο , που όριζε η Κοινωνία των Εθνών ( η παλιά μορφή του σημερινού ΟΗΕ ) , από έναν Έλληνα και από έναν Τούρκο .

Η επιτροπή ανέλαβε την εποπτεία και την επίβλεψη του τμήματος των Ανατολικών Σιδηροδρόμων από Κούλελι Μπουργκάς ( Πύθιο ) μέχρι τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ( Μουσταφά Πασά , σημερινό Σβίλενγκραντ ) .

Η εποπτεία αυτή αφορά την ελεύθερη , χωρίς τέλη ή έλεγχο διαβατηρίων ή διατυπώσεις κυκλοφορία ή διαμετακόμιση των ταξιδιωτών και των εμπορευμάτων .

Αυτό το τμήμα της γραμμής ονομάζεται Ζώνη ή γραμμή της επιτροπείας .

Η επιτροπή έχει καταρτίσει κανονισμό της εποπτείας από τον Αύγουστο του 1924 .

Έδρα της επιτροπής είναι η Κωνσταντινούπολη . Έχει γραφείο στο Καραγάτς .

Η διαρκής επιτήρηση της γραμμής εξασφαλίζεται από έναν ελεγκτή ουδέτερης εθνικότητας .

Η επιτροπή δεν έχει δικαιοδοσία στα τοπικά τρένα που περνούν μόνο από το ελληνικό έδαφος και στις στρατιωτικές μεταφορές .

Κάθε τμήμα της γραμμής , ανάλογα με το έδαφος που βρίσκεται , ελέγχεται απόλυτα από το αντίστοιχο κράτος . Το ίδιο και τα τοπικά τρένα , εφόσον δεν βγαίνουν από τα όρια του κράτους αυτού .

Επιτρέπεται , με απλή ανοχή και μόνο , η διέλευση από αυτή τη γραμμή μεμονωμένων στρατιωτικών του γειτονικού κράτους ( της Τουρκίας ) , με τον ίδιο τρόπο , όπως γίνεται και με τους ιδιώτες .

Απαγορεύεται στρατιωτική μεταφορά πάσης φύσεως . Αυτή η απαγόρευση μπορεί να αλλάξει μόνο μετά από ειδική συμφωνία ανάμεσα στα ενδιαφερόμενα κράτη ( Ελλάδα-Τουρκία ) .

Η διαμετακόμιση ( τράνζιτ ) αφορά αποκλειστικά και μόνο το εμπόριο και τους ιδιώτες , όπως σαφώς ορίζεται στο άρθρο 107 της Συνθήκης της Λωζάννης " .

Χρήστος Καράσσος , Η Ανατολική Θράκη – Στρατιωτική γεωγραφία , Αθήνα 1928